چرا ترامپ بزرگترین اشتباه عمرش را مرتکب شد؟

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ دستور دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا برای حمله به ونزوئلا، تخریب پایتخت آن کاراکاس و ربایش نیکولاس مادورو، رئیس جمهور دولت بولیواری و همسرش رفتار رئیس دولتی نیست که ادعای رهبری جهان آزاد دارد، بلکه رفتار رؤسای باندهای مافیایی، قانون‌شکنان و قاچاقچیان مواد مخدر است. ترامپ کسی است که باید در جایگاه متهم در دادگاه جنایتکاران جنگی بایستد، نه مادورو.

رئیس جمهور ونزوئلا نه از کشورش فرار کرد، نه تسلیم و نه از ناوهای هواپیمابر آمریکایی مرعوب شد

امروز حمله به ونزوئلا و فردا نوبت ایران، پس‌فردا کانادا و گرینلند است. هدف، تصرف ثروت نفتی و مواد معدنی گرانبهای این کشورها و تحمیل خراج به دولت‌ها و مردم آنجاست. متأسفانه، ترامپ به دنبال کسب جایزه صلح نوبل است، آن هم به خاطر ادعای دروغین مبنی بر اینکه هشت جنگ را متوقف کرده و کسانی را می‌بیند تا وی را نامزد می‌کنند و در صدر آنها رژیم صهیونیستی قرار دارد.

ترامپ که شعار «اول آمریکا» را مطرح و آن را اجرا خواهد کرد، برای پرداخت بدهی عمومی آمریکا (بیش از ۴۳ تریلیون دلار) به نفت ونزوئلا که بزرگترین ذخایر نفتی جهان (۳۰۳ میلیارد بشکه) دارد، چشم دوخته است. ترامپ فکر می‌کرد مادورو تسلیم تهدیدها و باج‌خواهی اش خواهد شد و ثروت نفتی و درآمدهای کشورش را در سینی نقره‌ای تحویل خواهد داد، مانند سه کشور عربی که در سفری که تنها سه روز طول کشید، ۵ تریلیون دلار به وی دادند.

رئیس جمهور ونزوئلا نه از کشورش فرار کرد، نه تسلیم و نه از ناوهای هواپیمابر آمریکایی مرعوب شد. وی میان مردمش که متعلق به طبقه کارگر هستند، باقی ماند و از اینکه به عنوان راننده اتوبوس کار می‌کرد، خجالت نمی‌کشید. مادورو به وسیله صندوق‌های رأی در انتخابات آزاد و عادلانه به قدرت رسید و جانشین رئیس جمهور فقید و بزرگی همچون هوگو چاوز شد.

آمریکا هرگز به کشوری حمله نکرده است، مگر اینکه شکست سنگین و تحقیرآمیزی متحمل شده باشد؛ حملات از ویتنام شروع شد، از افغانستان گذشت و به عراق ختم شد. به همین دلیل است که بدهی عمومی آن بزرگترین بدهی تاریخ و کسری عمومی بودجه سالانه اش به بیش از 1 تریلیون دلار رسیده است. ما تکرار سناریوی شکست مشابهی در ونزوئلا را که دولت بولیواری بسیج عمومی و وضعیت اضطراری بزرگی برای آمادگی با هدف مقاومت در برابر تهاجم و اشغال آمریکا اعلام کرده است، بعید نمی‌دانیم.

مردم آمریکای جنوبی دیگر تسلیم تهدیدها و باج‌خواهی آمریکا نخواهند شد. ما ظهور رهبران جدیدی را که مقاومت مشروع آنها را رهبری خواهند کرد، مانند چه گوارا، کاسترو، هوگو چاوز و لولا دا سیلوا منتفی نمی‌دانیم. این قاره زادگاه افرادی شجاع در سنگر مقاومت است که برای مقابله با ویرانگر غزه ایستادند و بیشتر رهبران کشورها روابطشان را با رژیم صهیونیستی قطع کردند؛ قاره‌ای که انسان‌های شریف به دنیا می‌آورد، نمی‌تواند ونزوئلا را رها کند و شاهد شکست باشد.

ترامپ با ارتکاب فاجعه تجاوز علیه ونزوئلا، ربایش رئیس جمهور این کشور و همسرش و قرار دادن کشورش در آستانه خطرات فاجعه بار، به ویژه تجزیه و شاید جنگ فرسایشی بی پایان، به پای خود شلیک کرد. آمریکای جنوبی، ویتنام یا افغانستان و حتی روسیه و چین نیست که هزاران مایل با آن فاصله دارند، بلکه حیاط خلوت آنها است و تنها صدها مایل از خاک آمریکا فاصله دارند و با خمپاره و موشک های کوتاه برد قابل دسترسی است و چین، کره شمالی و شاید اسپانیا آماده حمایت از آن هستند.

مادورو رئیس جمهور قانونی ونزوئلا، مانوئل نوریگا رئیس جمهور پاناما نیست که گماشته آمریکا بود برخلاف وی، پشتوانه مردمی گسترده‌ای دارد و آشوب‌هایی که واشنگتن بذر آن را در ونزوئلا و دیگر نقاط جهان کاشته است، می‌تواند دامان خود آمریکا را بگیرد. مادورو مردمی سرزنده و بیش از ۲۸ میلیون نفر از مردم شریف قاره آمریکای جنوبی را پشت خود دارد. هرج و مرج جهانی که ترامپ در ونزوئلا و غرب آسیا به راه انداخت، به زیان وی و کشورش تمام خواهد شد. شاید نفرین غزه و خون شهدای افغانستان، ونزوئلا، عراق و یمن درانتظارش باشد.